Mamy Blue

Waar planten: In de buurt van zitplekken (terrassen, patio's) — de complexe geur komt het best tot zijn recht in de zon; formele borders, monochrome violette groepen met lavendel; ideaal in een groep met Blue Nile (ook Delbard) als 'twee Delbard-violetten'.

Klimaat: Tot −20 °C — heeft matige winterbescherming nodig; het zuiden zonder bescherming.

Verzorging: Klassieke theehybride — voorjaarssnoei tot 3–5 ogen; bescherming tegen late voorjaarsvorst; seizoensgebonden ziektepreventie in vochtige streken.

Naam: 'Mamy Blue' — opgedragen aan het iconische Franse lied 'Mamy Blue' van componist Hubert Giraud (1970), gezongen door Nicoletta — een symbool van de nostalgische, bluesachtige stemming van de melodie, die rijmt op de violetblauwe kleur van de roos.

Veredeling: Gekweekt door Georges Delbard in Frankrijk in 1984; commerciële introductie in het najaar van 1991. Code DELblue. Afstamming: een complexe kruising — de zaadouder is een hybride van Holstein + Bayadère + Prélude + Saint-Exupéry; de pollenouder is een naamloze zaailing. Wordt vaak ten onrechte aan Henri Delbard toegeschreven — de veredelaar was inderdaad Georges Delbard.

Betekenis: 2e prijs op het Critérium International de la Rose, Orléans 1993 (Frankrijk) + Fragrance Award, Nieuw-Zeeland 1997. Een van de sterkste geuren van het Delbard-huis — onderdeel van de serie 'Les Grands Parfums de Delbard', naast Centenaire de Lourdes en Guy de Maupassant. Onderdeel van de 'blauwe golf' van theehybriden uit de jaren 1980–1990 — naast Charles de Gaulle (Meilland) en Blue Moon (Tantau). De 5e Delbard-veredeling in onze catalogus — naast Blue Nile (1981), Dames de Chenonceau (2002), La Rose de Molinard (1998/2008), Impératrice Farah (1986/1992).