Albéric Barbier

Waar planten: Grote pergola's, bogen, noord- en oostgerichte muren (een van de weinige ramblers die bloeit zonder volle zon!), en klimmend in oude fruitbomen — appel, peer, wilde appel. Als bodembedekker — op hellingen en glooiende terreinen.

Klimaat: Winterhard tot −15 °C zonder bescherming in zones 6–7. In zone 5 (noordelijk Polesië, Oekraïne) is het aan te raden de voet te beschermen met bladeren, takken of sparrentakken. In de Bosstep en de Steppe overwintert hij zonder bescherming.

Verzorging: Heeft bijna geen aandacht nodig — weinig eisend wat grond betreft en ziekteresistent. Snoei na de bloei (hij bloeit eenmaal) en verwijder alleen oude en zieke scheuten — de hoofdbloei zit aan de scheuten van vorig jaar. Bind jonge scheuten horizontaal vast voor overvloedige bloei het jaar erop.

Naam: Vernoemd naar een lid van de familie Barbier. Bronnen geven twee versies: sommige (Wikipedia) wijzen naar de oprichter van het bedrijf, Albert (Alberic) Barbier (1845–1931); andere (HelpMeFind) naar de vader van de oprichter, de tuinman Alberic Barbier. De variëteit werd in 1900 gekweekt door het familiebedrijf Barbier Frères & Compagnie in Orléans (Frankrijk).

Veredeling: Een klassieke Hybride Wichuraiana. Afstamming: Rosa wichuraiana (de huidige juiste naam is R. luciae) × 'Shirley Hibberd' (gele grootbloemige roos, Levet, 1874). Hij heeft geen code van de veredelaar — de variëteit werd gekweekt voordat het codesysteem werd ingevoerd.

Betekenis: Een van de bekendste klassieke ramblerrozen ter wereld; hij ontving de prestigieuze RHS Award of Garden Merit (1993), die in latere beoordelingen werd bevestigd. Een bijzondere waarde van deze variëteit is zijn schaduwtolerantie: een van de weinige ramblers die overvloedig bloeit tegen noord- en oostmuren. Een klassiek kenmerk van Engelse cottagetuinen en Franse plantentuinen.