English Climbing RoseDavid Austin, 1961Różowe

Constance Spry

Pierwsza róża angielska (English Rose) w historii; punkt wyjścia całej angielskiej hodowli Davida Austina.

English Roses · PIERWSZA w kolekcji

Profil odmiany

Kwitnienie

Kwitnie jednorazowo

Jedna fala – potężny wybuch kwitnienia trwający 3–4 tygodnie pod koniec wiosny / na początku lata. To zasadnicze ograniczenie odmiany, z którym Austin walczył przez resztę swojej pracy hodowlanej. Miesiące są orientacyjne, dla klimatu Ukrainy.

Nagrody

RHS AGM

Award of Garden Merit 1993

Mrozoodporność zimowa

−26 °C

Strefa USDA 5–9. Cała Ukraina bez problemów, nawet Karpaty z lekkim okryciem na zimę.

Porównaj orientacyjne temperatury

Wymiary krzewu

150–300 cm

Pokrój: Wszechstronna róża – jako duży krzew lub pnąca; David Austin dziś określa ją jako „najwyższą angielską pnącą”
Wymiary: Jako krzew: 150–300 cm; jako pnąca: do 600 cm (David Austin) – realnie 250–350 cm w warunkach ukraińskich
Podpora: Zalecana – łuk, pergola, kratka, duża ściana (południowa lub zachodnia); najobficiej kwitnie na podporze
Pędy: Długie, elastyczne, łukowate – można prowadzić na podporze
Rozgałęzienie: Dobre; z czasem tworzy mocny szkielet

Kwiat

8–13 cm

Kształt pąka: Okrągły, kulisty, głęboki róż
Kwiat rozwinięty: Głęboko czaszowaty, kulisty, „staroświecki”; średnica 8–13 cm – jeden z największych wśród English Roses
Środek: Gęste warstwy różowych płatków w klasycznej, staroświeckiej formie
Pełnokwiatowość: Bardzo pełny, 26–40+ płatków
Ułożenie kwiatów: Pojedynczo lub w małych gronach na pędzie

Zapach

Silna

Silny zapach mirry – historycznie ważny! To właśnie od Constance Spry większość English Roses Austina odziedziczyła zapach mirry; wcześniej żadna stara róża nie dawała takiego aromatu.

Odporność na choroby

4 z 5

Czarna plamistośćodpornaMączniak prawdziwyodpornaRdzaodporna

Badanie Ogrodu Botanicznego w Montrealu: 0–5% zakażeń czarną plamistością, mączniakiem prawdziwym i rdzą – bardzo dobrze jak na odmianę z 1961 roku.

Słońce

Pełne słońce lub ściana wschodnia, południowa albo zachodnia

Kolce

Liczne

bez kolcównieliczneumiarkowanelicznebardzo liczne

David Austin wprost podaje „liczne kolce” – pędy są kolczaste.

Liście

Ciemnozielone, duże.

Inne nazwy

Kod hodowcy: AUSfirst.

Wszystkie cechy w tabeli

Grupa: English Climbing Rose
Hodowca: David Austin, 1961
Kształt pąka: Okrągły, kulisty, głęboki róż
Kwiat rozwinięty: Głęboko czaszowaty, kulisty, „staroświecki”; średnica 8–13 cm – jeden z największych wśród English Roses
Środek: Gęste warstwy różowych płatków w klasycznej, staroświeckiej formie
Kolor: Delikatny róż z efektem „blasku”: zewnętrzne płatki jasnoróżowe, wewnętrzne bardziej intensywne, ciepły róż
Pełnokwiatowość: Bardzo pełny, 26–40+ płatków
Ułożenie kwiatów: Pojedynczo lub w małych gronach na pędzie
Kwitnienie: Jedna fala – potężny wybuch kwitnienia trwający 3–4 tygodnie pod koniec wiosny / na początku lata. To zasadnicze ograniczenie odmiany, z którym Austin walczył przez resztę swojej pracy hodowlanej
Zapach: Silny zapach mirry – historycznie ważny! To właśnie od Constance Spry większość English Roses Austina odziedziczyła zapach mirry; wcześniej żadna stara róża nie dawała takiego aromatu
Owoce (szypszynki): Jesienią tworzy umiarkowaną liczbę szypszyn
Pokrój: Wszechstronna róża – jako duży krzew lub pnąca; David Austin dziś określa ją jako „najwyższą angielską pnącą”
Rozgałęzienie: Dobre; z czasem tworzy mocny szkielet
Pędy: Długie, elastyczne, łukowate – można prowadzić na podporze
Kolce: David Austin wprost podaje „liczne kolce” – pędy są kolczaste.
Wymiary: Jako krzew: 150–300 cm; jako pnąca: do 600 cm (David Austin) – realnie 250–350 cm w warunkach ukraińskich
Podpora: Zalecana – łuk, pergola, kratka, duża ściana (południowa lub zachodnia); najobficiej kwitnie na podporze
Ulistnienie: Ciemnozielone, duże
Odporność: Badanie Ogrodu Botanicznego w Montrealu: 0–5% zakażeń czarną plamistością, mączniakiem prawdziwym i rdzą – bardzo dobrze jak na odmianę z 1961 roku
Warianty odmiany: Brak oficjalnych mutacji (sportów); pozostaje unikatową odmianą „zero” English Roses

Schemat barw

Delikatny róż z efektem „blasku”: zewnętrzne płatki są jasnoróżowe, wewnętrzne bardziej nasycone, ciepły odcień różu

Partnerzy: klematisy (sama róża jest pnąca)

Najlepszy partner dla pnącza — klematis z grupy Viticella (nie konkuruje o składniki odżywcze):

Clematis 'Étoile Violette'Clematis 'Mme Julia Correvon'Clematis 'Perle d'Azur'

Byliny towarzyszące

Klasyczne angielskie nasadzenie wiejskiego ogrodu u podstawy krzewu — by ukryć jej kolczaste „nogi”:

Geranium 'Rozanne'Alchemilla mollisNepeta 'Six Hills Giant'Salvia 'Mainacht'

Dostępność na świecie

Klasyk angielskiej hodowli — szeroko dostępny:

🇬🇧 Europa: David Austin · Peter Beales · Trevor White
🇺🇸 USA: Heirloom · David Austin USA · Antique Rose Emporium
🇯🇵 Azja: importerzy Austin
🇺🇦 Ukraina: wszystkie większe szkółki

Więcej o odmianie

Owoce (szypszynki): Jesienią tworzy umiarkowaną liczbę szypszyn
Warianty odmiany: Brak oficjalnych mutacji (sportów); pozostaje unikatową odmianą „zero” English Roses

Jak uprawiać

Gdzie sadzić: Duże łuki, pergole, południowe i zachodnie ściany domów, wysokie obeliski. W krajobrazie – jako pojedynczy akcent pionowy lub w połączeniu z powojnikiem. Potrzebuje przestrzeni – to nie odmiana do małego ogrodu.

Klimat: Do −26 °C – pełna strefa komfortu dla całej Ukrainy, w tym Karpat z lekkim okryciem na zimę.

Pielęgnacja: Cięcie pnącej jest lekkie (usuwać tylko stare lub chore pędy); ważne jest prowadzenie pędów głównych poziomo, by obficie kwitły pędy boczne. Jednorazowe kwitnienie ogranicza okres ozdobności – uzupełnić późno kwitnącymi roślinami.

O nazwie

Nazwa: Od Constance Spry (1886–1960), brytyjskiej florystki i rewolucjonistki sztuki kompozycji kwiatowych, która spopularyzowała stare róże w bukietach i książkach, na długo zanim stało się to modne. Udekorowała ślub Elżbiety II i koronację w 1953 roku. Wyhodowana przez Davida C. H. Austina (wtedy jeszcze amatora-rolnika z Shropshire) w Wielkiej Brytanii; wprowadzona za pośrednictwem Sunningdale Nurseries w 1961 roku. Kod patentowy AUSfirst – dosłownie „pierwszy Austin”. Pochodzenie: Belle Isis (Gallica, Parmentier 1845) × Dainty Maid (Floribunda, LeGrice 1938). To połączenie stało się ‘formułą’ Austina.

Znaczenie: PUNKT WYJŚCIA całego kierunku w nowoczesnej hodowli róż. Do 1961 roku świat róż był podzielony: róże wielkokwiatowe (hybrydy herbatnie) – elegancka forma, powtarzanie kwitnienia, słaby zapach – i stare róże – bujna forma, intensywny zapach, jedno kwitnienie. Austin postanowił połączyć te dwa światy. Pierwsza udana krzyżówka – Belle Isis × Dainty Maid – dała mocno pachnącą różową różę o kształcie starego pąka w rozecie. Przez długi czas była to jedyna ‘angielska’ odmiana – kolejna, Wife of Bath, pojawiła się dopiero w 1969 roku. To 'Sort Zero' dla David Austin Roses – bez niej nie byłoby Mary Rose, Graham Thomas, Gertrude Jekyll ani Olivia Rose Austin. Od tego czasu ponad 200 English Roses to bezpośredni lub pośredni potomkowie tej filozofii. Ironia: Austin był niezadowolony z jednorazowego kwitnienia; cały późniejszy kierunek jego hodowli był walką z tym ograniczeniem odmiany rodzicielskiej. RHS Award of Garden Merit (1993).

Najczęstsze pytania o Constance Spry

Czy Constance Spry potrzebuje okrycia na zimę?

Orientacyjna temperatura odmiany wynosi −26 °C (strefa USDA 5–9). Zimowanie zależy od warunków. Cała Ukraina bez problemów, nawet Karpaty z lekkim okryciem na zimę.

Ile razy w sezonie kwitnie Constance Spry?

Jak duży rośnie Constance Spry?

Wysokość 150–300 cm. Na podporze — do 600 cm.

Jakie choroby atakują Constance Spry?

Ogólna odporność: 4 z 5. 0–5% zakażeń w badaniu Ogrodu Botanicznego w Montrealu; nie najwyższa ocena ze względu na jedną falę kwitnienia.

Ile słońca potrzebuje Constance Spry?

Słońce; pełne słońce lub ściana wschodnia, południowa albo zachodnia.

Jak pachnie Constance Spry?