Hybryda piżmowa (Hybrid Musk)Lambert, 1904Białe i kremowe

Trier

„Aglaia” × siewka; ta róża zapoczątkowała całą klasę hybryd piżmowych.

Przodek klasy · linia Lambertiana

Profil odmiany Zdjęcia od ogrodników

Profil odmiany

Kwitnienie

Powtarza kwitnienie przez cały sezon; rzadkie jak na 1904 rok, i właśnie to uczyniło Triera kluczowym dla hodowli

Rola historyczna

Protoplasta

Całej klasy Hybrid Musk · wyhodowana w Niemczech w 1904

Wymiary krzewu

150–250 cm

Pokrój: Wysoka i rozłożysta; można ją prowadzić jako duży krzew lub jako niewielką pnącą na podporze
Wymiary: 150–250 cm; na podporze do około 300 cm jako niewielka pnąca
Podpora: Niekonieczna; utrzymuje się jako wolnostojący krzew, a w razie potrzeby można ją prowadzić wzdłuż niskiej podpory lub muru
Pędy: Długie, łukowato wygięte
Rozgałęzienie: Bujny; liczne, elastyczne pędy

Kwiat

3–4 cm

Kształt pąka: Mały, złotożółty
Kwiat rozwinięty: Mały, półpełny, płaski, czaszowaty; odsłonięte żółte pręciki; około 3–4 cm średnicy
Środek: Otwarty, z pękiem jasnożółtych pręcików
Pełnokwiatowość: Półpełny, około 10–20 płatków
Ułożenie kwiatów: W dużych, piramidalnych kiściach (wiechach) na końcach pędów

Zapach

Silna

Wyraźny, słodki, z nutą goździka; charakterystyczny piżmowy zapach.

Odporność na choroby

4 z 5

Dobre; czyste, zdrowe ulistnienie — ta sama cecha, która uczyniła jej potomków sławnymi.

Słońce

Słońce do półcienia

Znosi cień (cecha charakterystyczna dla hybryd piżmowych), kwitnie nawet w lekkim, rozproszonym cieniu.

Kolce

Nieliczne

bez kolcównieliczneumiarkowanelicznebardzo liczne

Nieliczne kolce, dziedzictwo linii multiflora.

Liście

Jasnozielone, zdrowe, z licznymi listkami (typ multiflora).

Wszystkie cechy w tabeli

Grupa: Hybryda piżmowa (Hybrid Musk)
Hodowca: Lambert, 1904
Kształt pąka: Mały, złotożółty
Kwiat rozwinięty: Mały, półpełny, płaski, czaszowaty; odsłonięte żółte pręciki; około 3–4 cm średnicy
Środek: Otwarty, z pękiem jasnożółtych pręcików
Kolor: Kremowobiały, często żółtawy w pąku; czasem z lekkim, jasnoróżowym rumieńcem
Pełnokwiatowość: Półpełny, około 10–20 płatków
Ułożenie kwiatów: W dużych, piramidalnych kiściach (wiechach) na końcach pędów
Kwitnienie: Powtarza kwitnienie przez cały sezon; rzadkie jak na 1904 rok, i właśnie to uczyniło Triera kluczowym dla hodowli
Zapach: Wyraźny, słodki, z nutą goździka; charakterystyczny piżmowy zapach
Owoce (szypszynki): Mała i czerwonawa, jeśli przekwitłe kwiaty nie są usuwane
Pokrój: Wysoka i rozłożysta; można ją prowadzić jako duży krzew lub jako niewielką pnącą na podporze
Rozgałęzienie: Bujny; liczne, elastyczne pędy
Pędy: Długie, łukowato wygięte
Kolce: Nieliczne kolce, dziedzictwo linii multiflora.
Wymiary: 150–250 cm; na podporze do około 300 cm jako niewielka pnąca
Podpora: Niekonieczna; utrzymuje się jako wolnostojący krzew, a w razie potrzeby można ją prowadzić wzdłuż niskiej podpory lub muru
Ulistnienie: Jasnozielone, zdrowe, z licznymi listkami (typ multiflora)
Odporność: Dobre; czyste, zdrowe ulistnienie — ta sama cecha, która uczyniła jej potomków sławnymi
Rola historyczna: Protoplasta linii Lambertiana i hybryd piżmowych (Hybrid Musk)

Schemat barw

Kremowobiały, często z żółtawym odcieniem w pąku; czasem lekki, jasnoróżowy rumieniec

Sąsiedzi wśród róż

Prosperityperłowobiały

Moonlightcytrynowo biały

Paxkremowobiały

Munstead Woodciemnomalinowy · kontrast

Byliny do sadzenia obok

Kocimiętka (Nepeta)błękitny

Ostróżkaniebieski

Szałwiafioletowy

LawendalawendowyPerowskia

Sąsiednie róże (potomkinie Triera)

Białe i kremowe Hybrid Musk — bezpośrednie potomkinie Triera: te same lekkie kiście, odporność i tolerancja cienia.

Prosperity Moonlight Pax Munstead Wood

Byliny towarzyszące

Niebieskie i lawendowe byliny podkreślają kremową biel kiści Triera:

kocimiętka (Nepeta)ostróżkaszałwialawendaperowskia

Akcenty kontrastowe

Dla głębi obok kremowobiałego Triera wybierz ciemniejsze róże lub fioletowe liście:

Bukavufioletowa heucherafunkia o ciemnych liściach

Więcej o odmianie

Owoce (szypszynki): Mała i czerwonawa, jeśli przekwitłe kwiaty nie są usuwane
Rola historyczna: Protoplasta linii Lambertiana i hybryd piżmowych (Hybrid Musk)

Jak uprawiać

Gdzie sadzić: Jako duży krzew w ogrodzie naturalnym, jako niewielka pnąca na niskiej podporze lub murze, jako obficie kwitnący żywopłot albo jako tło mieszanej rabaty. Znosi cień, więc nadaje się do miejsc, gdzie innym różom brakuje słońca.

Klimat: Dobra mrozoodporność (strefy 5–9); przezimowuje niezawodnie w większości Ukrainy, dziedzicząc tę cechę z mrozoodpornej linii multiflora.

Pielęgnacja: Mało wymagająca i zdrowa, niemal bezproblemowa róża. Cięcie ogranicza się do minimum — lekkie formowanie po kwitnieniu; historycznie ceniono ją właśnie za łatwość pielęgnacji.

O nazwie

Nazwa: Peter Lambert nazwał różę od rodzinnego miasta Trier (niem. Trier), najstarszego miasta w Niemczech.

Hodowla: Wyhodowana w 1904 roku; pochodzenie: „Aglaia” × nieznana siewka. Lambert wyprowadził dzięki niej odrębną linię, „Lambertiana”.

Znaczenie: Trier jest protoplastą całej klasy hybryd piżmowych (Hybrid Musk). To jego powtarzające kwitnienie i duże, piramidalne kiście posłużyły angielskiemu duchownemu Josephowi Pembertonowi jako baza jego słynnych hybryd piżmowych: Danaë, Moonlight, Pax i innych. Bez Triera nie byłoby całej klasy, dlatego słusznie zamyka on nasz dział o różach piżmowych.

Najczęstsze pytania o Trier

Ile razy w sezonie kwitnie Trier?

Powtarza kwitnienie przez cały sezon; rzadkie jak na 1904 rok, i właśnie to uczyniło Triera kluczowym dla hodowli.

Jak duży rośnie Trier?

Wysokość 150–250 cm. Na podporze — do 300 cm.

Jakie choroby atakują Trier?

Ogólna odporność: 4 z 5. Zdrowe, czyste ulistnienie; cecha, którą Trier przekazał wszystkim swoim potomkom z hybryd piżmowych.

Ile słońca potrzebuje Trier?

Słońce do półcienia; znosi cień (cecha charakterystyczna dla hybryd piżmowych), kwitnie nawet w lekkim, rozproszonym cieniu.

Jak pachnie Trier?