Gloire de Dijon

Gdzie sadzić: Przy ciepłej ścianie wystawionej na południe – typowe wiktoriańskie stanowisko; na wysokim łuku lub pergoli; przy ławce, ze względu na silny zapach herbaty; w „wiktoriańskim” kąciku o tematyce historycznej; w kolekcjach Old Garden Roses; nie przy ścianach północnych – potrzebuje ciepła.

Klimat: USDA 6b – południe Ukrainy bez okrycia, środek z okryciem; na północy tylko przy ciepłych, osłoniętych ścianach.

Pielęgnacja: Pełne słońce; umiarkowana profilaktyka chorób; karmić 3 razy w sezonie; wiosną usuwać słabe pędy; zachowywać główne pędy szkieletowe przez 3–5 lat.

Nazwa: 'Gloire de Dijon' = 'Glory of Dijon'. Nazwana od miasta Dijon w Burgundii (Francja), siedziby hodowców Jacototów. Poetycka dedykacja dla rodzinnego miasta. Synonimy w innych krajach: 'Glory of Dijon' (ang.), 'Old Glory Rose' (ludowa nazwa w ogrodach wiktoriańskich).

Hodowla: Wyhodowana przez Henri Jacotot fils (syna) i Pierre Jacotot père (ojca) w Dijon (Francja). Wyhodowana przed 1849 rokiem, wprowadzona w 1853. Pochodzenie: prawdopodobnie 'Desprez à Fleur Jaune' × 'Souvenir de la Malmaison' (dokładnie nieudokumentowane). Tetraploid. Sprowadzona do Australii w 1858.

Znaczenie: WFRS OLD ROSE HALL OF FAME 1988 – w pierwszej grupie, razem z Cécile Brünner, Old Blush, Souvenir de la Malmaison, Gruss an Teplitz. Jedna z najbardziej znanych pnących róż Tea-Noisette z XIX wieku. Ulubienica ogrodów wiktoriańskich – rodzic wielu późniejszych pnących Tea-Noisette. 177 lat nieprzerwanej uprawy (1849–2026). Silny, klasyczny zapach herbaty – wzorzec aromatu herbacianego. Powtarza kwitnienie falami przez cały sezon – rzadka cecha jak na Tea-Noisette z XIX wieku. Tetraploidia – cecha genetyczna. Poetyczna nazwa miejsca, ulubiony sposób dedykacji wśród XIX-wiecznych francuskich hodowców. USDA 6b – ograniczona mrozoodporność: w północnej Ukrainie tylko przy ciepłych ścianach. Umiarkowana odporność na choroby – typowa dla róż herbacianych.