O nazwie
Nazwa: Od kardynała Armanda-Jeana du Plessis, księcia de Richelieu (1585–1642) — potężnego francuskiego męża stanu, pierwszego ministra Ludwika XIII.
Hodowla: Wyhodowana przez Louis-Joseph-Ghislain Parmentiera w Belgii (przed 1847 r.). Rozprzestrzenienie się do Francji przypisuje się Jeanowi Laffayowi (1840 — rok wprowadzenia, nie hodowli). Pochodzenie nieznane — prawdopodobnie mieszaniec triploidalny z domieszką krwi róż chińskich, co tłumaczy nietypowo ciemną barwę wśród Gallica.
Znaczenie: Jedna z klasycznych „ciemnych” starych róż ogrodowych. W XIX wieku ceniona przez paryską arystokrację za „rewolucyjnie” ciemny kolor. Pod koniec XIX i na początku XX wieku odmiana groziła zniknięciem wraz z większością starych gallic, gdy moda przeszła na róże remontantne i wielkokwiatowe. Odrodzenie: w połowie XX wieku Graham Stuart Thomas (1909–2003) uratował odmianę przed wyginięciem, pracując w szkółkach Hilling i Sunningdale; włączył ją do kolekcji National Trust oraz do swojej klasycznej książki „The Old Shrub Roses” (1955). Później Peter Beales włączył Cardinal de Richelieu do swojej angielskiej kolekcji i do książki „Classic Roses” (1985) jako jedną z najciemniejszych Gallica. Dziś odmiana znajduje się we wszystkich kanonicznych kolekcjach starych róż ogrodowych — Sangerhausen, L'Haÿ-les-Roses, Mottisfont Abbey. Zdobyła ARS Dowager Rose Queen (2001) i ARS Old Garden Rose Bloom Award (2020); od 1993 r. posiadała RHS Award of Garden Merit, ale nagroda została później cofnięta.