O nazwie
Nazwa: „Old Blush” — angielskie „old blush”: „old” od starożytnego pochodzenia odmiany, „blush” od perłowo-srebrzystego różowego koloru. „Parsons' Pink China” nazwana od pana Parsonsa, Brytyjczyka, który wprowadził odmianę do obrotu handlowego w 1793 roku. Liczne historyczne synonimy: „Common Monthly” (bo kwitnie „miesięcznie”), „Old Pink Daily”, „Pallida”, Rosa × odorata 'Pallida'.
Hodowla: Nieznany chiński hodowca; uprawiana w Chinach od ~1000 lat. Przywieziona do Europy przez Petera Osbecka z Kantonu w 1751 roku; odnotowana w Szwecji w 1752 i w Anglii do 1759. Pochodzi od Rosa chinensis (chińskiej formy uprawnej). Wprowadzona handlowo w Wielkiej Brytanii przez pana Parsonsa w 1793 roku.
Znaczenie: Jedna z najważniejszych róż w historii hodowli, fundament nowoczesnych róż. Old Blush należy do „Four Stud Chinas” (4 chińskie róże, które wprowadziły powtarzające kwitnienie do Europy). Przed 1751 rokiem róże europejskie kwitły 1 raz w sezonie. Dała początek klasom Bourbon, Noisette i Hybrid Perpetual, a dalej nowoczesnym różom ogrodowym (Hybrid Tea, Floribunda, Shrub). WFRS Old Rose Hall of Fame 1988: jedna z pierwszych czterech róż wybranych do Hall of Fame dawnych róż Światowej Federacji Towarzystw Różanych przy jej założeniu. Prawdopodobnie zainspirowała piosenkę Thomasa Moore'a „The Last Rose of Summer” (1805), jedną z najbardziej znanych irlandzkich ballad. Bez Old Blush nie byłoby nowoczesnych róż.