R. gallica officinalis

Gdzie sadzić: W ogrodach aptecznych i leczniczych (dosłowna kontynuacja tysiącletniej tradycji); w zakątkach klasztornych i historycznych ogrodach kwiatowych; jako żywopłot — dzięki wytrzymałości i odrostom korzeniowym; w „trwałych” rabatach — nie wymaga pielęgnacji ani nawożenia.

Klimat: Cała Ukraina bez okrycia na zimę (USDA 4–9); idealna do chłodnych regionów; mało wymagająca co do gleby — rośnie nawet na słabych glebach.

Pielęgnacja: Minimalna — stare gallicy są naturalnie wytrzymałe. Przycinać tylko sanitarnie po kwitnieniu; kontrolować odrosty korzeniowe (inaczej się rozrastają); płatki zbiera się o świcie do perfumerii, herbaty i dżemu.

Nazwa: 'Officinalis' — po łacinie „aptekarski” (od officina, apteka lub pracownia). 'Apothecary's Rose' — po angielsku „róża aptekarska”. 'Rose of Provins' — od miasta Provins we Francji, gdzie od XIII wieku działał cały przemysł aptekarzy handlujących suszonymi płatkami do leków i perfum.

Hodowla: Dawna forma uprawna, znana od czasów klasycznych. W Europie udokumentowana od około 1240 roku, gdy Thibault IV Chansonnier (Thibault IV, hrabia Szampanii, król Nawarry) przywiózł ją z VI krucjaty do miasta Provins we Francji wraz z fragmentem „Prawdziwego Krzyża”. Mutacją tej róży jest Rosa Mundi (R. gallica versicolor), pasiasty potomek Officinalis.

Znaczenie: WFRS Old Rose Hall of Fame 2012; RHS Award of Garden Merit. Czerwona róża rodu Lancasterów — szekspirowska „czerwona róża Lancasterów” w wojnach Dwóch Róż (1455–1487) — to właśnie ta odmiana. Ponad 800 lat historii farmaceutycznej: stosowana przy dnie, chorobach skóry i oczu oraz jako środek uspokajający. Podstawa perfumeryjnego przemysłu Provins — płatki zachowują zapach nawet po wysuszeniu, co uczyniło miasto europejskim centrum „wody różanej” w średniowieczu. Żywa legenda ogrodnictwa: roślina, która nieprzerwanie pozostaje w uprawie od XIII wieku.